Bestemming (on)bekend

Vandaag wat meer informatie over Argentinië, maar wel met een persoonlijk verhaal. Want dat ik mezelf inmiddels bijna 15 jaar Argentinië specialist durf te noemen, moet natuurlijk wel hard gemaakt kunnen worden.

De reiziger

We gaan even terug naar de beginjaren van deze eeuw. Ik woonde in Amsterdam, werkte als grafisch vormgever bij een groot kantoor, had mijn vrienden en hobbies en leefde het leven zoals zoveel mensen dat doen. Mijn vriendin waar ik al een aantal jaar mee samenwoonde had ook zo haar hobby´s en eentje ervan deelde ik absoluut niet: reizen! Voor mij was een vakantie van 1 week naar Spanje of hooguit Griekenland al lang en ver genoeg. Resultaat: mijn vriendin ging af en toe alleen of met een vriendin op reis en ik bleef thuis op de katten passen. Dat vonden we allebei prima, maar toch hadden we ook het idee dat dat beter kon. Dus op een goed moment wilde ik haar verrassen en riep in al mijn enthousiasme: “Schat! We gaan nu eens samen op reis! Lang en ver!”

Maar waarheen?

Dat vond mijn vriendin een prima idee natuurlijk, maar ze wilde dan wel weten waarhéén we dan zouden gaan. Eerlijk is eerlijk, ik weet serieus niet waarom ik toen “Argentinië!” gezegd heb. Misschien omdat het op de kaart ver weg leek? Of omdat mijn vriendin met Spaanse les bezig was en ze daar vast Spaans spraken? Of zou het met die dame uit Buenos Aires te maken hebben gehad, die ik wel eens in de bladen zag naast Willem Alexander? Echt, ik weet het niet. Maar mijn besluit stond wel vast: we gaan 6 weken naar Argentinië. Tickets gekocht en we konden beginnen met de voorbereidingen. Dat wil zeggen, mijn vriendin kon beginnen met de voorbereidingen, want ik had nog nooit zo´n verre en lange reis gemaakt natuurlijk 🙂

Mi querido Buenos Aires

Toen we de volgende ochtend aankwamen in Buenos Aires en we er een eerste rondje gingen lopen, had ik een raar gevoel. Iets dat ik nog niet eerder had meegemaakt. Maar het voelde voor mij heel natuurlijk, alsof ik thuis was gekomen. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar voor mij was de 15 uur durende reis vanuit Amsterdam (toen nog met overstap) kennelijk niet de vlucht voor een vakantie, maar de weg naar (mijn nieuwe) huis. Het gevoel bleef, ook in de plaatsen waar we verbleven en terug in Amsterdam was het besluit redelijk snel genomen: ik zegde mijn baan op, mijn vriendin en ik besloten dat we misschien gelukkiger zouden zijn als we niet meer zouden samenwonen en ik vertrok met een enkeltje op zak naar Buenos Aires. We schrijven 2005.

Het kwartje

Na lang wikken en wegen had ik besloten om een half jaar een appartement te huren in Buenos Aires om daar na te gaan denken over wat ik zou willen, voor “de rest van mijn leven”. Ideeën genoeg, maar weinig concreets en de eerste maanden genoot ik vooral van mijn vrijheid, mijn appartement, cervezas en asados met nieuwe vrienden en lang leve de lol. Totdat mijn ouders me belden met de mededeling dat ze in december naar Buenos Aires zouden komen voor 3 weken, om eens te zien waar ik dan zo gelukkig van werd. Dat vond ik natuurlijk hartstikke leuk, maar ook een beetje een beklemmend idee. Drie weken lang met mijn ouders in een appartementje in Buenos Aires? Hm… Het leek me beter om ze dan tenminste ook iets van het land te laten zien, dus ik begon met het uitstippelen van een reisschema. En verhip, dat bedenken van een reisschema, het uitzoeken van onderkomens, vluchten, bussen en zelfs een huurauto, dat was leuk om te doen! Misschien… iets om me eens verder in te verdiepen?

Een verduiveld goed idee

En zo geschiedde. De rondreis met mijn ouders was leuk en vooral ook leerzaam en nadat mijn 6 maanden erop zaten en ik nog even terug naar Nederland vloog, begon ik met mijn reisorganisatie, gespecialiseerd in reizen naar Argentinië. De naam was ook al snel gevonden en op 666 (6 juni 2006) schreef ik me definitief in als eigenaar van Tipica Reizen, Argentinië specialist. Dat het allemaal niet vanzelf ging en mijn broertje, die toerisme gestudeerd had en me voor gek verklaarde, dat kan in de volgende blog gelezen worden 🙂