Bestemming (on)bekend

Vandaag wat meer informatie over Argentinië, maar wel met een persoonlijk verhaal. Want dat ik mezelf inmiddels bijna 15 jaar Argentinië specialist durf te noemen, moet natuurlijk wel hard gemaakt kunnen worden.

De reiziger

We gaan even terug naar de beginjaren van deze eeuw. Ik woonde in Amsterdam, werkte als grafisch vormgever bij een groot kantoor, had mijn vrienden en hobbies en leefde het leven zoals zoveel mensen dat doen. Mijn vriendin waar ik al een aantal jaar mee samenwoonde had ook zo haar hobby´s en eentje ervan deelde ik absoluut niet: reizen! Voor mij was een vakantie van 1 week naar Spanje of hooguit Griekenland al lang en ver genoeg. Resultaat: mijn vriendin ging af en toe alleen of met een vriendin op reis en ik bleef thuis op de katten passen. Dat vonden we allebei prima, maar toch hadden we ook het idee dat dat beter kon. Dus op een goed moment wilde ik haar verrassen en riep in al mijn enthousiasme: “Schat! We gaan nu eens samen op reis! Lang en ver!”

Maar waarheen?

Dat vond mijn vriendin een prima idee natuurlijk, maar ze wilde dan wel weten waarhéén we dan zouden gaan. Eerlijk is eerlijk, ik weet serieus niet waarom ik toen “Argentinië!” gezegd heb. Misschien omdat het op de kaart ver weg leek? Of omdat mijn vriendin met Spaanse les bezig was en ze daar vast Spaans spraken? Of zou het met die dame uit Buenos Aires te maken hebben gehad, die ik wel eens in de bladen zag naast Willem Alexander? Echt, ik weet het niet. Maar mijn besluit stond wel vast: we gaan 6 weken naar Argentinië. Tickets gekocht en we konden beginnen met de voorbereidingen. Dat wil zeggen, mijn vriendin kon beginnen met de voorbereidingen, want ik had nog nooit zo´n verre en lange reis gemaakt natuurlijk 🙂

Mi querido Buenos Aires

Toen we de volgende ochtend aankwamen in Buenos Aires en we er een eerste rondje gingen lopen, had ik een raar gevoel. Iets dat ik nog niet eerder had meegemaakt. Maar het voelde voor mij heel natuurlijk, alsof ik thuis was gekomen. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar voor mij was de 15 uur durende reis vanuit Amsterdam (toen nog met overstap) kennelijk niet de vlucht voor een vakantie, maar de weg naar (mijn nieuwe) huis. Het gevoel bleef, ook in de plaatsen waar we verbleven en terug in Amsterdam was het besluit redelijk snel genomen: ik zegde mijn baan op, mijn vriendin en ik besloten dat we misschien gelukkiger zouden zijn als we niet meer zouden samenwonen en ik vertrok met een enkeltje op zak naar Buenos Aires. We schrijven 2005.

Het kwartje

Na lang wikken en wegen had ik besloten om een half jaar een appartement te huren in Buenos Aires om daar na te gaan denken over wat ik zou willen, voor “de rest van mijn leven”. Ideeën genoeg, maar weinig concreets en de eerste maanden genoot ik vooral van mijn vrijheid, mijn appartement, cervezas en asados met nieuwe vrienden en lang leve de lol. Totdat mijn ouders me belden met de mededeling dat ze in december naar Buenos Aires zouden komen voor 3 weken, om eens te zien waar ik dan zo gelukkig van werd. Dat vond ik natuurlijk hartstikke leuk, maar ook een beetje een beklemmend idee. Drie weken lang met mijn ouders in een appartementje in Buenos Aires? Hm… Het leek me beter om ze dan tenminste ook iets van het land te laten zien, dus ik begon met het uitstippelen van een reisschema. En verhip, dat bedenken van een reisschema, het uitzoeken van onderkomens, vluchten, bussen en zelfs een huurauto, dat was leuk om te doen! Misschien… iets om me eens verder in te verdiepen?

Een verduiveld goed idee

En zo geschiedde. De rondreis met mijn ouders was leuk en vooral ook leerzaam en nadat mijn 6 maanden erop zaten en ik nog even terug naar Nederland vloog, begon ik met mijn reisorganisatie, gespecialiseerd in reizen naar Argentinië. De naam was ook al snel gevonden en op 666 (6 juni 2006) schreef ik me definitief in als eigenaar van Tipica Reizen, Argentinië specialist. Dat het allemaal niet vanzelf ging en mijn broertje, die toerisme gestudeerd had en me voor gek verklaarde, dat kan in de volgende blog gelezen worden 🙂

I´ve got the power!

Brings back memories, de hit van Snap! in de jaren 90. Daar moest ik aan denken tot een kwartiertje geleden ein-de-lijk het licht weer aan floepte. Tja, wonen in een “Casa quinta” in een ruraal gebied in Argentinië is leuk hoor, maar het heeft ook zeker enkele nadelen. Maar goed, de stroom is weer terug, dus ik kan weer even meezingen.

Stroomvoorziening in Argentinië

In Nederland kijken we verbaasd op als opeens de stroom uitvalt. Het is voor veel reizigers dan ook even wennen als dat in andere landen, zoals in Zuid-Amerika, met enige regelmaat gebeurt. Mijn vrouw en ik hebben bijna 10 jaar in Bariloche gewoond, maar zo´n 24km uit het centrum (vlakbij het beroemde Llaollao hotel). De sroomvoorziening is in bijna heel Argentinië nog met bovengrondse draden, dus bij iedere storm of sneeuwval was er dikke kans dat je een paar uur zonder stroom kwam te zitten. In Iguazú, waar we daarna een jaartje hebben gewoond, is het nog veel gekker. Er zijn in de afgelopen 15-20 jaar enorm veel hotels bijgekomen, die uiteraard allemaal airconditioning aanbieden. Maar het stroomnetwerk en de capaciteit zijn totaal niet meegegroeid. Dus in Iguazú keken we eerder vreemd op als we eens een dag géén stroomstoring hadden…

Rare wasbakken

Zo zijn er wel meer zaken waar we in Nederland niet echt aan gewend zijn, maar die in Argentinië heel gewoon zijn. Zo heeft bijna ieder huis, hoe klein ook, een bidet in de badkamer. En nog steeds zijn er mensen die maar niet snappen waar die “rare wc” voor is bedoeld! Ik heb verhalen gehoord van mensen die er hun ondergoed in wasten, hun voeten in wasten of zelfs dachten dat het bidet voor de kleine boodschap was en het toilet voor de grote boodschap. Best grappig natuurlijk, maar omgekeerd geldt hetzelfde: mijn Argentijnse vrouw keek maar vreemd naar die lapjes stof die mijn moeder bij de handdoeken had klaargelegd. “Maar wat doe je daar dan mee?”, vroeg ze me ´s avonds. “Nou gewoon, daarmee was je je onder de douche!”. Nee, dat was maar raar, wassen doe je gewoon met je handen en zeep, niet met zo´n raar doekje, aldus mijn vrouw.

Meer verschillen? Oh ja!

Zijn er nog meer verschillen tussen Nederland en Argentinië die je niet zou verwachten? Oh, absoluut! Zo is het hier heel normaal dat er ieder uur van de dag een rij staat bij de bank, ook als die niet open is. Niet iedereen heeft immers een computer en/of internet thuis, dus de rekening van het licht of gas betalen, dat doe je bij de geldautomaat van de bank! Of nog aparter: bij het afrekenen van je boodschappen in de supermarkt! Daar moest ik vooral erg aan wennen, met name als de persoon vóór je net 3 rekeningen wil gaan betalen. Want dat gaat dan met contant geld en iedere rekening apart, dat moet worden ingevoerd, er moet een bon voor worden uitgedraaid, et cetera, et cetera. Je bent al snel een kwartiertje aan het wachten. Sowieso moet je hier in de supermarkt geen haast hebben, want de kassamedewerker wil natuurlijk wel op de hoogte blijven van het laatste nieuws van de collega´s, dus er wordt wat afgebept. De klant kan wel even wachten.

Het paradijs?

Natuurlijk klaag ik af en toe over dit soort zaken (we hebben het nog niet over het regelen van officiële zaken gehad!), maar terug naar Nederland? Nee, dat hoeft van mij ook niet. Mijn vrouw denkt daar wel eens anders over, want voor een Argentijnse is Nederland het paradijs op aarde: álles, maar dan ook álles is geregeld en goed voor elkaar. Tot en met bordjes waar je wel en niet je hond mag uitlaten! En het meest frappante: men houdt zich er ook nog aan 🙂 Dus als ik weer eens klaag dat ik in de hondenpoep ben gestapt in de stad, opent mijn vrouw snel de website van de KLM en kijkt me hoopvol aan. Maar nee, ik geef toch nog steeds de voorkeur van het ongeregelde, de vrijheid, de mensen hier en de prachtige bestemmingen. Dát is voor mij het paradijs. In de volgende blog zal ik daar wat meer over vertellen.

Toeval bestaat niet!

Of je er nu wel of niet in gelooft, u kent het gezegde wel. En hoe kom ik daar zo op? Terwijl ik gisteren mijn eerste blog zat te typen, kwam er een mailtje binnen van een hotel waar ik in Buenos Aires veel mee werk, met als onderwerp: Feliz dia del Agente de Viajes! Of in plat Hollands: Gefeliciteerd met de Dag van de Reisagent! Ik had geen mooiere datum kunnen prikken voor die eerste blog.

In het Spaans, maar je kan ondertiteling aanzetten in YouTube

Ik zie, ik zie…

Door de hele Coronacrisis, die in landen als Argentinië een stuk heftiger zijn, zie je ook hoe mensen daar op een positieve manier mee omgaan. Ik schreef gisteren al dat mijn vrouw zich vol op het geven van online cursussen heeft gestort, zelf volg ik momenteel veel webinars. Deze hele week staat er een “Marketing Marathon” gepland, in het Nederlands dit keer, van SE Ranking. Dit is een programma dat ik gebruik voor SEO (het optimaliseen van je vindbaarheid in zoekmachines). Het is fijn dat het in het Nederlands is voor de verandering, maar minder fijn dat ik daarvoor om 07:00 Argentijnse tijd klaar moet zitten… Ach, gelukkig heb ik weinig problemen met vroeg opstaan. Ik heb nog 10 minuten om dit stukje af te maken!

Zoekt, en gij zult vinden

Toen ik in 2006 met Tipica Reizen startte, was ik nog redelijk op de hoogte van de ins en outs van internet. Het was dan ook geen enkel probleem om voor de zoekterm “Argentinie reizen” op de eerste pagina van google terecht te komen. Vandaag de dag is dat andere koek en “gelukkig” heb ik nu meer dan genoeg tijd om me daar weer volledig op te storten. En eerlijk is eerlijk, deze blog is daar ook een beetje onderdeel van 🙂 Zeker voor kleine, gespecialiseerde reisorganisaties als de mijne, is het belangrijk om wel vindbaar te zijn voor mensen. Ik ben ervan overtuigd dat ik de beste reisorganisatie ben voor reizen naar Argentinië, Chili en Peru (de enige landen die ik voorlopig aanbied), maar als niemand dat weet, heb ik daar weinig aan. Dus vandaar mijn inspanningen hiervoor. Het goede niews: als je in google zoekt op “groepsreis Argentinië“, dan sta ik nog net in de top10. Het doel is echter om dat ook voor andere termen voor elkaar te boksen. Wish me luck!

Privéleven?

Naast het organiseren van reizen heb ik uiteraard ook een privéleven. Tijdens de vele leuke gesprekken die ik met klanten heb gehad tijdens etentjes of een kop koffie in Argentinië en Chili, blijkt steeds weer dat mensen het bijzonder interessant vinden hoe Jack Bol nou toch in Argentinië terecht is gekomen, een reisorganisatie uit het niets is gestart en ook nog een leuke Argentijnse dame tegen het lijf is gelopen. In de volgende blog zal ik daar wat meer over vertellen, met de billen bloot! Dat mag u overigens figuurlijk nemen, niet letterlijk…

Jack, Tipica Reizen

Je zal het maar zijn…

Ok, een aparte naam voor een website misschien. Maar het “borrelde” in me op en ik besloot gelijk spijkers met koppen te slaan. Dus, domein gekocht en nu kan ik hier mijn eerste blogpost schrijven.

Wat ben ik dan?

Met de titel “Je zal het maar zijn…” zal de reactie van de meeste mensen zijn: “Ja, wat dan?”. Bij deze de aanvulling: Reisorganisator, in deze Corona crisis. Volgens mij hoor ik nu veel mensen -al dan niet hard op- denken: “Oeh, ja zeg, je zal het maar zijn!”.

Waarom deze blog?

De titel van deze website vond ik bijzonder geestig gevonden, als ik zo arrogant mag zijn. En hoewel het natuurlijk een bijzondere situatie is waarbij termen als Corona, COVID-19, LockDown en Herd Immunity dagelijks over uw scherm vliegen, zal deze blog zeker geen negatieve klank hebben. Integendeel, ik blijf lekker optimistisch, ook al is het in mijn inbox bijzonder stil op het moment. Met zo af en toe een email van een klant die al een mooie reis naar Argentinië, Chili of Peru bij mijn reisorganisatie had geboekt en nu twijfelt, of zelfs annuleert.

En voor wie is dit interessant?

Dat is een goeie vraag. Dat weet ik nog niet! Maar aangezien ik schrijven leuk vind en ik nu toch maar thuis duimen zit te draaien, is dit een mooi moment om dat schrijven op te pakken. Dat zal voor veel mensen niet echt interessant in de oren klinken, dus laat ik een paar punten benoemen die wellicht uitnodigen tot verder lezen:

  • Ik woon en werk in Argentinië!
  • Ik run al bijna 15 jaar met hart en ziel een kleine, gespecialiseerde reisorganisatie
  • Persoonlijk contact met klanten vind ik bijzonder leuk, waar mogelijk spreek ik met mijn klanten af in Buenos Aires (of ergens anders).

Nog niet interessant genoeg? Dan heb ik nog een mooie afsluiter om u toch over de streep te trekken om deze blog te blijven volgen:

  • Mijn charmante Argentijnse echtgenote runt een luxe hondenhotel hier in Mar del Plata, Argentinië!
Links ons huis, rechts het hondenhotel en met 1 hectare park vinden wij verplicht thuisblijven heus niet zo´n probleem

Ok, dat laatste staat nu ook op een bijzonder laag pitje, sinds de Argentijnse regering al direct na de eerste gevallen van Corona hier heeft besloten een verplichte quarantaine in te stellen. Geen dagelijkse foto´s en filmpjes dus van de hondjes. We zitten immers al bijna 6 weken verplicht thuis en kunnen ook geen hotelhonden ontvangen. Gelukkig is mijn vrouw net als ik ook positief ingesteld en zij richt zich nu volledig op het geven van online cursussen voor hondenbezitters. In het Spaans, in de toekomst wellicht ook in het Engels, dus als u geïnteresseerd bent… In het Nederlands komt ze helaas niet veel verder dan… naja, die woorden die je als eerste leert bij een nieuwe taal 🙂

U bent er nog?

Oh, dat is fijn om te ho… eh, zien? Nee, ook niet. Ik heb geen idee of u er nog bent. Maar mocht dat het geval zijn, dan zie ik u graag weer bij de volgende post. Waarbij ik wat meer zal vertellen over mezelf en vooral ook over de prachtige landen Argentinië, Chili en Peru, waar ik mezelf specialist in durf te noemen. Wanneer de coronacrisis voorbij is en er weer gevlogen mag worden, zie ik u dan wellicht in Buenos Aires, Santiago of Lima om gezellig een hapje te eten en een tangoshow te bezoeken. Ik noem maar wat…

Jack, Tipica Reizen